Pierwszą oficjalną odsłoną tanga była prezentacja na konferencji w Londynie w 1922 roku, od tego momentu taniec ten zdobywał coraz większe uznanie i zaczął wchodzić w skład standardów na turniejach tanecznych. Krok tanga przypomina skradanie się, tańczy się ten taniec na lekko ugiętych nogach, stawiając pewne, stanowcze kroki. Nie ma żadnych podnoszeń, obrotów lub opadań ciała.

Właściwie tango wygląda z pozoru na bardzo prosty do nauczenia, lecz tak naprawdę okazuje się, że do poprawnego zatańczenia wymagana jest niezwykła sprawność fizyczna i duże umiejętności taneczne. Tango jest zdecydowanie tańcem namiętności, partnerzy wykonują dużo erotycznych ruchów, co z pewnością w przeszłości z pewnością było powodem, dla którego taniec ten był powszechnie nieakceptowany i wzbudzał, tak negatywne emocje wśród arystokracji. Mimo też, że tango należy do grupy standardów, które przecież charakteryzuje romantyzm, to w tangu główny nacisk kładzie się na cielesną stronę miłości.

Partnerzy tańczą w bardzo silnym, bliskim uścisku. Na przemian są wykonywane szybki i wolne kroki, wszystko jednak rozgrywa się w trzech taktach, a taniec budzi spore zainteresowanie.